وحی الهی در واپسین روزها

بیماری پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله وسلم در آغازین روزهای ماه صفر از سال یازدهم هجرت آغاز گردید. روایات قطعی و مسلّم در کتاب­های صحیح و معتبر اهل سنت وجود دارد که هر چه پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله وسلم به روزهای پایانی حیات شریفش نزدیک می ‌شد شدت و فشار نزول وحی بر ایشان بیشتر می شد.[1]

تمام آیات قرآن پیش از این بر پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله وسلم نازل شده بود و تنها آیات سوره ی «نصر»[2] در این دوره بر ایشان وحی گردید. همه ی احکام مربوط به نماز، روزه، حج، زکات، خمس و سایر احکام دیگر نیز توسط پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله وسلم بیان شده بودند؛ آخرین عمل احکامی‌ پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله وسلم نیز حج بوده که آن را در «حجة الوداع» به مسلمانان آموخت.

از این رو باید پذیرفت که این وحی نازل شده جهت احتیاج شخصی پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله وسلم نبوده است؛ چون آن وجود مقدس در واپسین روزهای حیات شریف خویش قرار گرفته بود. پس به ناچار باید گفت: این وحی برای احتیاج دیگران بوده است.

سؤال اساسی این است که وحی فرستاده شده برای پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله وسلم در آخرین ماه حیات شریف آن حضرت چه بوده و در کجا جمع گردیده است؟ پس چار‌ه ای نیست جز اینکه به­ دنبال آن مخزن وحی الهی باید گشت.

حال در پاسخ به این پرسش که این وحی الهی کجا جمع شده و در کدام سینه وارد گردیده است؟ باید گفت: به قطع این أمر ما و تمام مسلمانان را به در خانه ی أمیرمؤمنان علیه السلام خواهد رساند که پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله وسلم در مورد ایشان فرمود: «أَنَا مَدِينَةُ الْعِلْمِ وَعَلِيٌّ بَابُهَا»[3] «من شهر علم هستم و علی دروازه ی آن است».


[1]. بخاری، الجامع المسند الصحیح، ج6، ص182، ح4982؛ مسلم نیشابوری، المسند الصحیح، ج4، ص2312، ح3016؛ أحمد بن حنبل، المسند، ج21، ص135، ح13479؛ نسائی، السنن الکبری، ج7، ص244، ح7929؛ ابن حبان، الإحسان في تقريب صحيح ابن حبان، ج1، ص232، ح44.

[2]. ﴿بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ * إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللهِ وَالْفَتْحُ * وَرَأَيْتَ النَّاسَ يَدْخُلُونَ فِي دِينِ اللهِ أَفْوَاجاً * فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَاسْتَغْفِرْهُ إِنَّهُ كَانَ تَوَّاباً﴾ «به نام خداوند بخشنده مهربان * هنگامى که یارى خدا و پیروزى فرا رسد * و مردم را ببینى گروه گروه وارد دین خدا مى­شوند * پروردگارت را تسبیح و حمد کن و از او آمرزش بخواه که او بسیار توبه پذیر است». نصر (110): آیه1ـ3

[3]. حاکم نیشابوری، المستدرک على الصحیحین، ج3، ص137 ـ 138، ح4637 ـ 4639؛ طبرانی، المعجم الکبیر، ج11، ص65، ح11061؛ ابن حجر عسقلانی، اتحاف المهرة، ج3، ص229، ح2898 و ج8، ص40، ح8865؛ متقی هندی، کنز العمال، ج11، ص600، ح32890، ص614، ح32978 ـ 32979 و ج13، ص148، ح36463؛ عجلونی، کشف الخفاء، ج1، ص231، ح618.


برچسب‌ها: پیامبر اکرم, أمیرمؤمنان
+ نوشته شده در  یکشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۳ساعت 5:25  توسط سیدنصرالله موسوی منش  |